Hallo luitjes,

Dit is de eerste kerst waar ik naar uit kijk. Eerste keer dat ik op kerstavond vrienden langs krijg voor een diner. Twee geweldige vriendinnen die bereid zijn om te koken aangezien ik dat totaal niet kan. Daarnaast nog 3 vrienden erbij zodat we met z'n zessen zijn voor eten. Ik ben een echte regelneef en maak me altijd zorgen dat er niets te kort is voor mijn gasten. Dit keer hebben de dames me niets laten weten. Ondanks hun geruststellingen maak ik me zorgen. Mijn maat M garandeert me dat alles goed komt hetgeen me iets geruststeld. Maar toch ben ik me aan het inhouden om de vriezer niet vol te gooien voor het geval dat..

Maar goed.. dat zijn mijn zorgen. Ik zit me echt te verheugen dat ze langskomen plus wat mensen die 's avonds niets te doen hebben en langs willen komen.

Ik probeer nu dag voor dag te denken. Niet denken aan de toekomst. Die is onverspelbaar en brengt alleen maar zorgen. Is moeilijk voor me, maar ik heb geen keus meer. Als ik niet rustig aan doe dan weet ik niet waar ik over een maanden sta meer.

Gegroet allen.

Ok..  dit is al weer een tijd geleden. Ondertussen weten een paar goede vrienden van me van deze site. Geen probleem.. weten ze tenminste wat er in mijn hoofd speelt.

Van de week op een leuke blnddate geweest. Geheel onverwacht. Was echt een leuke meid. Maarja.. zoals normaal zag ze mij niet zitten. Kreeg ik dus te horen nadat ik haar voor een 2e date had gevraagd. Beetje jammer. Ach ja. verhaal van mijn leven. "Goeie vriend, maar meer ook niet". Fuck it! ik kies mijn vrienden wel. Die luxe heb ik gelukkig. Mijn vrienden weten wat ze aan mij hebben, en mijn vriendinnen probeer ik te verwennen. Waarom, ze hebben een geluk dat ik niet ken. Ik wil ze daarin zowel mogelijk helpen. Als ik geen relatie kan hebben, dan probeer ik die van vrienden zoveel mogelijk te helpen.

Morgen vertrek ik naar Ierland voor een weekje. Leuk land met goeie herinningen. Een land dat naar mij is. Altijd bezig. Zo nu en dan lekker weer.

Ik moet het kwijt. Niemand van mijn vrienden wist dat ik hier mijn gedachten aan het delen was. Op een avond na een emotionele avond voor me kon ik het niet laten om het te delen met hun. Ik hoopte niet op aandacht ofzo. En hetgeen wat ze me gaven was begrip. Het enige waar ik om vroeg.

Cheers heren M. en K.

Eenzaamheid is een raar iets. Je kunt onderdeel van een team of groep zijn en toch eenzaam zijn. Het constante gevoel dat je er toch niet bijhoort. Niet dat je niet gebeld wordt. Je wordt nog gewoon uitgenodigd, maar toch kun je je niet openstellen om iedereen binnen te laten.

Zodra je onder de mensen bent gaat het vaak wel goed. Voor mij is het probleem de weg terug naar huis. Dan ben je weer alleen. Het maakt niet uit dat je een leuke avond hebt gehad of niet. Je komt thuis in een leeg huis waar niemand op je wacht. Ik vraag me vaak genoeg af waarom ik nog naar huis zou gaan.Alleen op zondag; want op maandag moet je terug naar de gewone wereld.  Werken, boodschappen. De sleur....  En dan is het weer vrijdag. Het weekend gaat zo snel voorbij onder de vrienden.

Donkere gedacht spelen weer parten bij me op. Het ene moment lijkt alles goed te gaan en ineens lijkt heel je wereld in te storten. Je vindt geen uitweg meer. Alle deuren lijken gesloten voor je. Praten met vrienden lost ook niets op omdat ze er niets bij kunnen voorstellen. Ik zoek op internet naar een weg uit. Uit dit leven. Je hebt zelf niet gekozen om geboren te worden, dus waarom zou je niet mogen kiezen om uit het leven te stappen. Bij mij spelen deze gevoelens nu 4 jaar.

Op internet zoek ik naar hulp. Maar het is zo'n groot taboe dat je weinig zinvolle informatie kunt vinden. Ik kom van artikelen tegen die schrijven over het taboe. De site die antwoorden hadden zijn teruggeroepen door de maatschappij. Ik snap ook wel dat het fijn onderwerp is. In het nieuws hoor ik geregeld dat mensen voor een trein springen omdat ze er klaar mee zijn. Ik heb respect voor deze mensen. Ze zien hun dood aankomen en kiezen ervoor om dit niet te ontwijken. Sommigen zeggen dat het een laffe manier is om je problemen uit de weg te gaan. Ik denk deels van niet. Hoe moeilijk is het om te zeggen: ik stap eruit. Je gaat in je hoofd na welke dingen nog de moeite zijn om te blijven. Je familie, je vrienden. Je loopt tegen een punt aan dat je denkt: zelfs dit is niet meer genoeg.

Familie zal je nooit in de steek laten. Vrienden echter wel. Ik dacht zelf altijd dat dat fenoneem wel meeviel. Dit bleek niet zo te zijn. Vrienden die ik meer dan 10 jaar. Binnen een jaar zijn ze allemaal weg. Je probeert ze vast te houden. Echter je krijgt vanuit hen geen reactie na een tijd. Je familie blijft dan over. Helaas hebben hebben mijn broers niet dezelfde opvatting als ikzelf over familie is belangrijk. Ze hebben vaak genoeg gezegd: waarom familie aardig vinden omdat het alleen familie is. Wat blijft bij mij over: mijn ouders en opa. Die zijn momenteel mijn laatste strohalm. Ik vraag me alleen af voor hoe lang nog...

Het was weer tijd van het jaar.. Carnaval. Normaal sta ik vooraan in de rij ervoor. Dit jaar totaal geen zin. Ik denk dat het door vorig jaar komt. Toen ben ik met tegenzin gegaan en hoewel ik wel leuke momenten had, viel het over het geheel tegen.

Dit jaar wilde ik dus wat anders. Vluchtgedrag zullen we het maar noemen. Ik had het er over met een vriend om iets anders te gaan doen. Echter op een avond met een pint erbij, kwam ik met een andere vriend R. op een suggestie en we hebben gewoon een vliegtuig geboekt. Helaas het ik dus de eerste vriend T. niet meer meegevraagd. Achteraf heb ik er enorm spijt van. Waarom heb ik dat dan gedaan kun je je afvragen. Nou: ik wilde een weekend weg, geen zorgen, geen moeilijke discussies aan mijn hoofd. T. kent me te goed waardoor hij verder kan zien dan wat ik "laat" zien. Was stom van me.

Ik ben wel blij dat ik carnaval heb overgeslagen. Dat zou dit keer echt verkeerd zijn afgelopen. Een andere omgeving heeft me goed gedaan. Helaas komt de dag dat je terug moet komen naar de werkelijkheid. Menig persoon kan vertellen dat die dag niet maken is. Heb mijn telefoon ook niet aangehad. Totaal onbereikbaar. Heerlijke rust. Totaal alleen met je gedachtes. Soms best lekker.

Hoe red ik mezelf. Voorlopig weer storten op mijn werk. Mijn grootste vluchtplek. Hier kan ik alles ondeschuiven. Zolang ik aan het werk ben, kan ik mijn gedachtes bij het werk houden. Je raakt in een soort trance. Maar net als het weekendje weg is het effect tijdelijk. Je moet een keer thuis komen. Maar het enige dat daar op mij wacht is mijn whisky en de sigaren.

Gegroet allen.

N.

Nog een paar dagen en dan is het zover. Kerstmis 2009. Ben ik de enige of zijn er meer die er totaal geen zin in hebben. Kerst zou je moeten vieren met familie en vrienden. De familie etentjes heb ik dan al wel staan. Graag zou ik ook met mijn vrienden iets doen. Echter na al een tijd (maanden) van de meesten niets of nagenoeg niets gehoord te hebben, kan ik me niet opbrengen om hen te bellen. Gelukkig heb ik 1 maat die wel langskomt. Daar zit in me wel op te verheugen. Op 2e Kerstdag met een paar vrienden naar het cafe. Dit beginnen steeds meer mijn beste vrienden te worden.

En dan een weekje later 2010! Het zou een nieuw jaar moeten zijn. Nieuwe kansen zou je denken. Goeie voornemens! Tja.. iedereen kent die wel ja. Gaat de eerste twee maanden goed en dan is alles terug bij het oude.

Ik wacht wel af wat 2010 gaat brengen. Ik vrees hetzelfde kommer en kwel. Ik hoop dat mijn werk druk genoeg gaat worden dat ik me daar volledig op kan gaan storten. Aan het begin van het jaar genoeg dagen opbouwen zodat ik genoeg weg kan zijn aan het einde van het jaar.

Mvg.

N.

Ik ben zojuist teruggekomen van 3 vakantie in Amerika met 3 vrienden. Dit was de langste tijd dat ik met dezelfde mensen ben geweest. Ik vond het angstig en moest regelmatig op mezelf zijn om tot rust te komen. Maar nu ik weer alleen thuis zit mis ik ze toch wel.

Tijdens de reis moest ik steeds denken aan mijn ene speciale vriendin N. Bij elk mooi moment moest ik aan haar denken. Bij de fonteinen bij het Bellagio was het zo'n mooie show dat ik haar bijna in mijn armen kon voelen en met een traan tegenhouden. Het landschap in Amerika is zo mooi. Zodra je met een helicopter over de rand van de Grand Canyon gaat, slaat je hard toch net iets sneller. De warme woestijnwinden die je helemaal opwarmen. De ijzige wind boven op de bergen die door merg en been gaan.

Het mooie van vakantie vind ik zelf altijd dat je lekker weg kunt zijn. Weg uit je routine, weg uit de sleur. Maar die laatste dag, dan weet je dat je morgen weer in je oude ritme zit. Ik vind mijn werk leuk, dus dat is het niet. Maar dat monotone gedrag week in week uit. Daar zie ik weer op tegen.

De vakantie was zeer geslaagd! Maar volgende keer ga ik toch weer alleen of met z'n tweeën. Dan kom ik toch iets meer tot rust wat ik hard nodig heb.

Verliefd schijnt een mooi iets te zijn. Het is pas mooi zodra het beantwoord wordt, anders noem ik het gewoon een last. Voor een ruime tijd (ja.. jaren) ben ik al verliefd. Aan het begin wilde ze ook wat meer. Toen dacht ik bij mezelf: niet doen, anders ben je je vriendin kwijt. Ondertussen ben ik erachter gekomen dat dat mijn grootste fout is geweest.

Nog steeds gaat mijn hart sneller slaan als ik d'r zie. Mijn tante merkte het op tijdens een verjaardag. "wie is toch die meid waardoor jij ineens een stuk vrolijker bent?". Ik schrok, ik dacht dat het niet zo zichtbaar zou zijn. Het ergste vind ik toch wel dat ik nog steeds niet mijn echte gevoelens tegen d'r durf te zeggen. In de afgelopen jaren wel een vriendin gehad, maar dat liep steeds fout af. Constant zat ik ze te vergelijken. Ik vond het jammer voor hun omdat ik ze nooit een eerlijke kans heb gegeven.

We spreken regelmatig af om naar de film te gaan. Gezellig kletsen. De avond kan voor mij niet lang genoeg duren. Als ik d'r tegenkom met stappen gaat het pas echt fout. Ik kan dan wel een tijdje bij d'r zijn, maar na een tijdje trek ik het niet meer en vertrek voordat ik stomme dingen ga doen. Ik eindig dan ook in een ander cafe aan whisky (heel veel).

Ik ben mezelf nu meer aan het oppeppen om het gewoon te zeggen tegen d'r want zo schiet het ook niet op. Echt gelukkiger word ik er ook niet van. Misschien door een goede afwijzing dat ik dan weer opensta voor anderen en die ik wel een kans kan geven.

Mijn eerste blog. Ik gebruik deze blog om mijn gedachten op een rij te krijgen. Ik zat net op de bank voor enkele minuten te kijken naar de tijdsteller van mijn dvd speler. Toen besefte ik dat ik de laatste maanden dat eigenlijk alleen maar doe. Wachten totdat er weer een dag voorbij gaat zodat ik kan gaan slapen en de volgende dag weer dezelfde routine afga.

Mijn wekelijkse routine is redelijk standaard. Maandag t/m vrijdag werken. 's Avonds voornamelijk sporten. Vrijdag avond in het cafe. Elke vrijdag, zelfde mensen, zelfde cafe. Zaterdag de kater uitzitten en wat boodschappen doen. Zondag nutteloos tv kijken. En dat was dan weer een week. Ik schrok ervan dat er onbewust al weer een half jaar voorbij is. Ik zit dan ook steeds vaker met de gedachte in mijn hoofd hoe kan ik me nuttig maken. Mijn vrienden snappen dat niet. Maar een persoon snapt hoe deze gedachten in mijn hoofd spoken. Maar die heeft het te druk om regelmatig mee te praten. 

Geprobeerd om met mijn ouders erover te hebben. Maar na 5 minuten werd me al snel duidelijk dat dat geen slim idee was. Mijn moeder maakte zich teveel zorgen. Ik kan haar dat niet aan doen. Mijn vader al evenmin. Ik wil zijn beeld dat alles goed gaat niet verbreken. Hij heeft al genoeg aan zijn hoofd.

Ik weet dat dit geen leuke of prettige blog is. Mocht iemand deze lezen, bedankt voor de tijd. Ik kan niet garanderen dat hier een leuke blog op komt te staan. Ik hoop van wel want dan ga ik een betere fase van mijn leven in.